អ្នកទទួលពានរង្វាន់

លោក Bill Keeler បានបង្រៀនវិទ្យាសាស្ត្រនៅសាលាមធ្យមសិក្សា និងវិទ្យាល័យ Minnetonka ចាប់ពីចុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950 ដល់ដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990។ លោកបានធ្វើឱ្យវាក្លាយជាអាទិភាពខ្ពស់បំផុតរបស់លោកក្នុងការបណ្តុះការចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់សិស្សរបស់លោក និងលើកទឹកចិត្តពួកគេឱ្យបន្តតាមចំណាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ លោក Keeler ដែលមានចិត្តល្អ ឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងយោគយល់ នៅតែត្រូវបានសិស្សជាច្រើនរបស់លោកចងចាំ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីពួកគេបញ្ចប់ការសិក្សាអស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍ក៏ដោយ។

«មិនមានគ្រូច្រើនទេដែលខ្ញុំចាំបានល្អដូចខ្ញុំ លោក Keeler» Karen (Nelson) Olson '71 ដែលជាអតីតសិស្សម្នាក់ បានចែករំលែក។ «គាត់មានចិត្តល្អ កំប្លែង ហើយគាត់ពោរពេញដោយភាពរំភើបនៃការរៀនសូត្រ និងវិទ្យាសាស្ត្រ។ ដូចម្ដេចដែលគ្រូវិទ្យាសាស្ត្រថ្នាក់ទី 7 រូបនេះបានបញ្ចុះបញ្ចូលសិស្ស 20 ទៅ 25 នាក់ឱ្យមកសាលារៀននៅថ្ងៃសៅរ៍—ហើយវាបានប្រែក្លាយទៅជាសប្បាយណាស់!»

សម្រាប់សិស្សជាច្រើន វគ្គសិក្សាថ្ងៃសៅរ៍ទាំងនេះគឺជាឱកាសបន្ថែមមួយដើម្បីធ្វើការលើគម្រោងវិទ្យាសាស្ត្ររបស់ពួកគេ និងទទួលបានការយល់ដឹងពីលោក Keeler។ មិនថានៅក្នុង ឬក្រៅថ្នាក់រៀនទេ លោកក៏បានខិតខំប្រឹងប្រែងបង្កើតទំនាក់ទំនងស៊ីជម្រៅ និងមានអត្ថន័យជាមួយសិស្សទាំងអស់របស់លោកផងដែរ។ ដោយឆ្លៀតឱកាសគ្រប់បែបយ៉ាង លោកនឹងធ្វើជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នានារបស់សាលាតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

លោក Keeler បានមានប្រសាសន៍ថា “វាជារឿងសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំដែលសិស្សានុសិស្សស្គាល់ខ្ញុំមិនត្រឹមតែជាគ្រូបង្រៀនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាមិត្តភក្តិម្នាក់ផងដែរ”។

នៅក្នុងថ្នាក់រៀន លោក Keeler បានបំពេញមេរៀនរបស់លោកជាមួយនឹងព័ត៌មានវិទ្យាសាស្ត្រគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ហើយបានធ្វើឱ្យប្រាកដថាបានកែសម្រួលទៅតាមរចនាប័ទ្មសិក្សារបស់សិស្សម្នាក់ៗ។ លោកបានទទួលស្គាល់ថាមិនមែនសិស្សទាំងអស់រៀនបានល្អដូចគ្នានោះទេ ហើយបានធ្វើឱ្យប្រាកដថាបានពិនិត្យជាមួយសិស្សម្នាក់ៗជាប់លាប់ ដើម្បីធានាថាពួកគេអាចយល់ខ្លឹមសារវគ្គសិក្សា។

លោក Keeler បានមានប្រសាសន៍ថា “ការរក្សាការយកចិត្តទុកដាក់របស់សិស្សគឺជាបញ្ហាប្រឈមដ៏លំបាកបំផុតមួយក្នុងការបង្រៀន”។

បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សា សិស្សជាច្រើនរបស់លោក Keeler បានបន្តអាជីពក្នុងវិស័យវិទ្យាសាស្ត្រ ឬវិស័យដែលទាក់ទងនឹងការស្រាវជ្រាវ ដោយសារតែការបង្រៀន និងការលើកទឹកចិត្តដ៏បំផុសគំនិតរបស់លោក Bill។

លោក Olson បានមានប្រសាសន៍ថា «យើងអាចមើលឃើញថាគាត់បានខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំង ខិតខំជាងយើងទៅទៀត ហើយគាត់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះភាពជោគជ័យរបស់យើង»។ «ជាថ្នូរវិញ គាត់បានបណ្តុះសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះការរៀនសូត្រ និងភាពរំភើបនៃការបរបាញ់ក្នុងការស្រាវជ្រាវដល់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានយករបស់ទាំងនោះមកជាមួយខ្ញុំក្នុងអំឡុងពេលអាជីពរយៈពេល 39 ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំនៅបណ្ណាល័យសាកលវិទ្យាល័យ Minnesota។ សេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះការស្រាវជ្រាវនៅតែស្ថិតស្ថេរជាមួយខ្ញុំ»។